De liefste gans van de wereld

Woensdag, 12 april

De hele dag door denk ik aan Piep. Tussen de middag bel ik naar huis maar de situatie blijft hetzelfde. We besluiten dat we die avond weer naar de dierenarts zullen gaan. De hele middag ben ik onrustig. Zodra het werk klaar is, spring ik op mijn fiets en race ik naar huis. Manlief heeft de voorbereidingen al getroffen zodat we Piep meteen kunnen inladen en we op tijd kunnen zijn voor het spreekuur. Ik pak Piep op, dat gaat al beter dan de vorige dagen en ga samen met haar achter in de auto zitten. We rijden weg maar nog voordat we de straat uit zijn begint het al mis te gaan. We draaien om en gaan terug. Manlief racet de auto het gazon op en stopt voor het tuinhuis. We laden Piep uit en brengen haar terug naar haar vertrouwde plekje voor het raam.

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_2331e
Piep ligt in het zicht van de weiganzen en in de nabijheid van Mop en Gijs zodat ook zij weten dat Piep er niet meer is.
En we zien het gebeuren. Ze strekt haar hals, kijkt ons aan en laat haar hals dan naar achteren vallen. Ik vang haar op en probeer haar te ondersteunen, roep ‘nee, nee, nee’ maar het is te laat. Ik voel hoe ze ons verlaat. Piep piept er tussen uit. Op haar eigen manier. Ze wilde blijkbaar niet naar de dierenarts….

Verslagen zitten we bij haar. We janken ons de ogen uit het hoofd.

Uiteindelijk leg ik haar hoofd mooi in de veren en fluister zachtjes ‘ga maar slapen dan, poepie. Eindelijk rust, het is goed zo’.

We zitten die avond nog lang bij haar…

Daags erna begraven we haar.

Manlief heeft met de tractor een mooi diep gat onder de kastanjeboom gegraven. Naast Molly en Tijgertje, onze poezen.

Piep is mooi ingepakt in het velletje van de kattenmand waar ze de laatste tijd zoveel profijt van heeft gehad. Ik pluk alle koolblaadjes voor Piep die ik kan vinden en leg die bij haar. Het waren haar lievelingsplantjes. Ook ‘haar’ roze gieter gaat mee. Een soort tijdscapsule. Een permanente herinnering aan de liefste gans van de wereld. En dan begraven we haar. En proosten we aan haar graf. En ik mis haar. Ik mis het hoe ze met haar snavel altijd even in mijn drankje moest proeven. Om vervolgens met haar kopje wild op en neer te schudden en te proesten, om maar zo snel mogelijk dat vieze goedje uit haar bek kwijt te raken. Manlief maakt een opmerking over haar gegak als we de gieter aanraakten. En zo zullen er nog lang duizenden herinneringen zijn aan onze Pieperd.

Dag Pieperd… dag lieverd. Ik hoop dat je nu ergens bent waar je helemaal gezond bent. Niks geen kromme pootjes meer, geen gekke teentjes in je nek, geen evenwichtstoornissen, geen ademhalingsproblemen, tig mannetjes die je nu wel zullen zien staan. Dat je ergens bent waar je vleugels hebt die kunnen vliegen. En dat je dan misschien nog eens langs komt. In onze dromen… Manlief zegt dat je nu zeker op de eeuwige graasvelden bent aangekomen… Ik hoop dat je daar ook een eigen zwembad hebt…

Dank je wel dat je er was. We hebben van je genoten. Dag eigenwijze lieverd. Dag lief eigenwijs gansje.

We houden van je.

Voor altijd in ons hart…

UNADJUSTEDNONRAW_thumb_2332b

 

Advertenties

9 Comments

  1. Ik huil met jullie mee… Een jaar lang volgde ik jullie lieve verhalen over de liefste gans van de wereld.
    Nu zie ik mijn woorden in dit comment vervormd door tranen.
    Wat intens verdrietig, ook al was ik elke keer als ik je blog bezocht bang dat ik dit lezen zou…
    Het is beter zo. Lieve Piep.
    Ik stuur een hele lieve kus naar boven. Daar heeft ze prima gezelschap, dat weet ik zeker…
    Heel veel sterkte en lieve groet uit het noorden xxx ❤

    Liked by 1 persoon

  2. Met een brok in mijn keel … Toch wel een beetje fijn dat jullie er allebei bij waren, en zonder spuitje van de dierenarts. Ik denk dat ze inderdaad niet naar de dierenarts wilde en dit een goed moment vond. Uit liefde voor jullie … Dieren kunnen dat.
    Veel sterkte met dit grote verlies.

    Liked by 1 persoon

  3. Dat is even schrikken…Piep was onverwachts toch ook beetje “vriendjes” geworden , we leven met Piep en jullie mee. Binnenkort wordt het wel duidelijk welke boodschap Piep je wou meegeven 😉. Sterkte en L-Yves-e groeten. 🙏

    Liked by 1 persoon

  4. Ach nee… wat een verdriet! Maar wat fijn ook dat ze op haar eigen plekje bij jullie is gegaan, en niet bij de dierenarts… wat een mooi plekje heeft ze gekregen! En ik ben er van overtuigd dat ze al haar soortgenoten vraagt: als jullie overvliegen, zeg dan even gedag tegen die twee lieve mensen daar beneden… Dikke knuffel! X!

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s