Piep naar de dierenarts Deel 2.

Samen met de assistente verlossen we Piep van het dak van zijn geïmproviseerde bench. Allereerst moet Piep op de weegschaal. Ze weegt 4,7 kg. Ben meteen benieuwd naar wat de weiganzen dan wel niet zullen wegen. Ten opzichte van hen is Piep echt een kleintje. Maar goed. Na het wegen til ik Piep op de behandeltafel. De assistente is intussen zo attent geweest om een nieuwe luierdoek in Pieps box te leggen. De kranten waren vol gepoept. Nogal veel door de stress ben ik bang. De dierenarts bekijkt Pieps voet en om beter de hele voet te kunnen inspecteren, is het handiger dat ik haar optil. Zo tegen me aan gehouden kan de dierenarts de voet van alle kanten bekijken. Wat is ze warm, onze Piep.

thumb_IMG_5847_1024Bovenop is de voet inderdaad verdikt maar volgens haar lijkt hij niet gebroken. En dan ziet ze aan de onderkant een verdikking. Een echte knobbel. Dat moet hetgeen zijn wat voor de ontsteking zorgt. Ze pulkt erin met een pincet en dit is hetgeen wat Piep inderdaad pijn doet. Ze kwekt even en probeert haar poot weg te trekken. Toch laat ze zich eigenlijk best wel goed bekijken. Gelukkig maar. De ontsteking is hard en ondanks het pulken komt er geen vocht uit. Het is geen tumor gelukkig. De dierenarts denkt dat er iets in haar voet zit dat voor de ontsteking zorgt. Het is het beste om haar pijnstillers te geven en een antibioticum en om haar voet dagelijks te baden in soda. Eventueel duwen op de wond om te kijken of er ontstekingsvocht uit komt of het voorwerp dat in de voet zit. Ze legt uit dat Piep hierdoor moeilijk kan lopen omdat het ongeveer moet aanvoelen als een eksteroog bij een mens. Nu heb ik hier geen ervaring mee maar het lijkt me duidelijk dat dit erg pijnlijk is. De dierenarts maakt de pillen in orde. Dit blijkt nog een heel denkwerk te zijn want wat geef je een gans nu het allerbeste?

Intussen babbelt ze nog even over Piep. Dat ze niet gedacht had dat ze zo oud zou worden bijvoorbeeld. En nee, dat kunnen we bevestigen, dat hadden wij ook niet gedacht. Maar here she is, still alive, still going strong. Het onderwerp van gesprek zelf, nogmaals, heeft zich eigenlijk alles best goed laten gevallen. Voordat ik haar weer in de box doe geef ik haar nog even wat te drinken en dan nemen we afscheid van de dierenarts en haar assistente. We bedanken hen voor de goede zorgen en gaan dan weer, met box en al, richting auto.

 

De terugweg verloopt voorspoedig en eenmaal thuis loop ik snel met Piep in de box naar achteren waar ik haar meteen vanuit de box in het zwembad zet. Ze is aardig warm en, niet gek natuurlijk, toch ook over haar toeren door het hele gebeuren. En in het zwembad voelt Piep zich het meest veilig. De kans dat ze weer snel tot zich zelf kan komen is hier het grootst. En als ze uiteindelijk beledigd begint te kwebbelen weet ik dat het weer de goede kant op gaat met haar. Wel wil ze even niks van me weten maar ja, dat gaat wel weer over.

Het enige dat nog een tijdje blijft is het verenverlies. Het lijkt erop dat dit door de stress komt. Het zou wel heel toevallig zijn dat dit samenvalt met Pieps rui.

Maar in ieder geval…. Gelukkig voor nu.

Want dit verhaal heeft duidelijk nog een vervolg…

Advertenties

3 Comments

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s