’t Leggen van een ei

IMG_7699Nadat we Mop en Gijs naar de wei hebben verbannen, zit Piep ietsje beter in haar velletje. Of veertjes.

Toch blijft ze maar op en neer lopen. Van het ene nest naar het andere. Schikt wat aan de bladeren en takjes, gaat zitten, staat weer op, draait wat, lucht haar veren en begint wat te persen. Bedenkt zich dan en gaat naar het andere nest. Inmiddels heeft ze er drie.

Ze wil niet aangehaald worden en ze blijft maar kleine gakgeluidjes maken.

Op een bepaald moment zie ik toevallig haar achterkant als ze weer eens zit te draaien op het nest. Het lijkt alsof ze zit te duwen. En ja, ik zie een bepaald wit iets dat waarschijnlijk het ei is.

Alleen komt het er maar niet uit.

Al eens een ganzenei gezien? Ze zijn echt heel groot. Zo’n drie kippeneieren ongeveer. En dan kun je je wel voorstellen dat dit een ware bevalling moet zijn om dit uit je lijf te krijgen.

Het op en neer lopen, het persen, het kreunen, half zitten en toch maar weer opstaan…

Het lijkt me leuk om een foto te maken op het moment suprème. Het leggen van het ei. Maar het duurt nu al uren. Dat wat ik in de tuin wilde doen met een half oog op Piep, is ondertussen klaar.

Mijn lief is in de tussentijd spullen gaan halen in de winkel en is al een tijdje weg.

Ik besluit om dan maar even een kopje koffie te gaan drinken. Het ziet er niet naar uit dat het ei op korte termijn gelegd zal worden.

Als ik de deur van de serre wil opendoen, sta ik voor een verrassing. Manlief heeft me buitengesloten! En mijn gsm ligt aan de lader! Merde!!! Ja nou, ik zeg eigenlijk veel ergere dingen maar dat kan ik hier beter niet opschrijven.

Wat nu? Alle deuren zijn op slot. De sleutels zitten fijn aan de binnenkant van de deuren, ik heb er geen en ik kan niemand bellen. Opgesloten in mijn eigen tuin. Alweer. De tweede keer dit jaar.

En het is koud! En nog erger: geen koffie om me even aan te warmen!

Mijn oog valt op het gat in de beukenhaag dat we gemaakt hebben voor de hond van onze buurvrouw, mijn schoonmoeder. Misschien kan zij uitkomst bieden. Zou ze thuis zijn? Maar eerst: kan ik me door het gat wurmen? Kwestie van proberen nietwaar?

Nou, daar gaat ‘ie dan… Dat moest eens iemand zien. Leuk fotomomentje voor bepaalde feestjes.

Pfff, het gat is erg smal. Op mijn rechterzij werk ik me erdoorheen. Mijn hoofd gaat net maar dan blijf ik steken. Ja, daar ja. Met een beetje wrutten gaat ook dat gedeelte er door heen. Nou mijn heupen nog. Met wat perswerk lukt dat ook. Hè, hè. Gelukt! Op naar de buurvrouw. Een beetje verfomfaaid maar ik ben blij dat het gelukt is. Het zit mee. Mijn schoonmoeder heeft de sleutel en zo kan ik eindelijk aan mijn zo gewenste kopje cappuccino beginnen en even bijkomen van de kou.

Wanneer na een paar uur eindelijk manlief arriveert (ja, ik had daar nog een tijdje kunnen staan wachten!), gaat hij in mijn plaats even een kijkje nemen bij Piep.

Even later gaat mijn gsm. Of ik snel naar buiten wil komen met de camera. Piep legt haar ei!

Snel gris ik de cameratas mee en ren naar buiten. Om nog net te zien dat Piep haar eitje heel liefdevol onderdekt. Het is prachtig wit…

We laten het ei liggen tot ze vanzelf van het nest af gaat en er niet meer naar omkijkt. ’s Morgens is het echter weg. Waarschijnlijk heeft de marter het meegenomen. Piep zelf is weer helemaal de oude. Heel lief en al gakkend loopt ze me weer achterna en wil ze weer aangehaald worden.

De dag daarna begint alles weer van voren af aan. Ik zie het nu aan Pieps manier van lopen. Ze hinkt erger en schommelt meer in haar hele manier van lopen. Ook nu wil ze weer niets van me weten en gaat ze helemaal op in het ordenen van haar nestjes. Er is een nest bij gekomen in het midden van de tuin in de beukenhaag. Ze heeft zich met haar snavel en hoofd door de haag gewerkt en zit nu voor haar gevoel heel veilig. Dat is maar schijn. Wij kijken namelijk gewoon tegen haar achterwerk aan dat royaal uit de haag steekt. Het zelfde doet ze bij het nest aan de garagemuur. Ze gaat met haar kop tegen de muur aankijken en denkt dan dat ze goed verstopt zit.

IMG_7543Het op en neer wandelen begint weer. Dat duurt zo’n beetje de hele dag. Ik krijg behoorlijk medelijden met haar. Het ei zit haar duidelijk in de weg. Uiteindelijk wordt ook dit ei gelegd. Toevallig zit ze dan op haar nest in de beukenhaag. Tegen de avond besluiten we om het ei daar weg te halen. Mocht er een marter komen die het voorzien heeft op Pieps ei dan kan ze geen kant op als ze met haar kop in de haag zit. In het verleden heeft de marter al eens eerder toegeslagen bij in de wei broedende ganzen. De betreffende gans kon toen geen kant op waarna ze in haar nek werd gebeten. Ze is toen dood gebloed. En daarvan wil ik echt niet dat dit Piep overkomt.

Dus dan maar even hard voor haar zijn en met een afleidingsmanoeuvre haar pas gelegde ei wegpakken. Ze zoekt wel even maar lijkt het ei verder snel vergeten te zijn.

Op het moment heeft ze nu drie keer om de dag een ei gelegd. Vandaag zou het leg- tijd zijn maar ze heeft blijkbaar geen ei klaar. Rustmomentje misschien? Later we het hopen. Het is haar van harte gegund na al dat harde werk van de afgelopen week.

IMG_7781

Advertenties

1 Comment

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s